ز کوی میکده برگشته ام ز راه خطا ...

مرا دگر ز راه کرم در ره صواب انداز

خدا در دل شکسته و چشم بارانی خانه دارد !

زیبا سلام ...

باز می خواهی تنهایم بگذاری ؟  باز می خواهی زیر باران این چشمها برقصی ؟

می دانم که چشم را ... باران را دوست داری ! اما ...

بیچاره این چشمها ...

امشب تا صبح بر بخت سیاه این چشمها باید گریست ! چشمهایی که فقط گهگاه یاد تو می کنند را باید در آتش انداخت ... باید سوزاند ...

می گویند امشب شام آخر است ! تو بگو اگر زیبایی داشته باشی و هزارها حرف ناگفته و بغضی که گلویت را می فشارد ! می خواهی حرف بزنی و نمی توانی ! زمان می گذرد و شام آخر هم هست ...........

زیبا ... می فهمی چه می گویم ؟

زیبا ... حرف ... بغض ... زمان ... شام آخر ...

ملامتم نکن اگر تنها نگاهت می کنم !!!

در کلبه تنهايی هايم در انتظارت خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد...

                                                       

به آرامی متولد میشویم با حسرت زندگی میکنیم                    

با افسوس می میریم و آنچه فنا ناپذیر است

محبت های پاک و عشق خالص است

با يه شكلات شروع شد

من يه شكلات گذاشتم توي دستش، اونم يه شكلات گذاشت تو دست من.

من بچه بودم اونم بچه بود.

سرم رو بالا كردم سرش رو بالا كرد، ديد كه منو مي شناسه.

خنديدم.

گفت: دوستيم؟

گفتم:دوست دوست

گفت: تا كجا؟

گفتم: دوستي كه تا نداره.

گفت: تا مرگ.

خنديدم و گفتم: من كه گفتم تا نداره

 گفت: باشه تا پس از مرگ؟

گفتم: نه، نه،‌ نه،‌ تااااا نداره.

گفت: قبول،تا اونجايي كه همه دوباره زنده ميشن.

يعني زندگي پس از مرگ، باز هم دوستيم، تا بهشت تا جهنم هر جا كه باشه من و تو دوباره با هم دوستيم.

خنديدم و گفتم: تو براش تا هر جا كه دلت مي خواد تا بزار، اصلا يه تا بكش از اين دنيا تا اون دنيا.

نگام كرد نگاش كردم، باور نمي كرد.

مي دونستم اون مي خواد دوستي ما حتما يه تا داشته باشه، دوستي بدون تا رو نمي فهميد.

گفت: بيا براي دوستيمون يه نشونه بزاريم.

گفتم: باشه تو بزار.

گفت:شكلات، هر بار كه همديگرو ميبينيم يه شكلات مال تو يكي مال من، باشه؟

گفتم: باشه.

هر بار يه شكلات مي ذاشتم تو دستش اونم يه شكلات تو دست من، باز همديگر رو نگاه مي كرديم، يعني كه دوستيم، دوست دوست

من تندي شكلاتم رو باز مي كردم، مي ذاشتم تو دهنم و تند تند مي مكيدم.

مي گفت: تو دوست شكموي مني، و شكلاتش رو مي ذاشت توي يه صندقچه كوچولوي قشنگ.

مي گفتم: بخورش.

مي گفت: نه تموم مي شه، مي خوام تموم نشه، برام هميشه بمونه.

صندوقش پر از شكلات شده بود هيچكدومش رو نمي خورد، من همش رو خورده بودم.

گفتم اگر يه وقت شكلات هاتو مورچه خورد يا كرم ها اونوقت چي كار ميكني؟

مي گفت: مواظبشون هستم.

مي گفت: مي خوام نگهشون دارم تا موقعي كه دوستيم.

و من شكلاتم رو ميذاشتم تو دهنم و مي گفتم: نه، نه، تا نداره، دوستي تا نداره.

1سال، 2سال، 4سال، 7سال، 12سال، 19ساله كه شده.

اون بزرگ شده، منم بزرگ شدم.

من همه شكلاتام رو خوردم.

اون همه شكلاتاشو نگه داشته.

اون آمده تا امشب خداحافظي كنه، مي خواد بره بره اون دور دورا.

مي گه: مي رم اما زود بر ميگردم.

من مي دونم كه مي ره و برنمي گرده.

يادش رفت به من شكلات بده!!!

من كه يادم نرفته، يه شكلات گذاشتم كف دستش.

گفتم: اين براي خوردنه، يه شكلات هم گذاشتم اون دستش، اينم آخرين شكلات براي صندوق كوچيكت.

يادش رفته بود كه صندوقي داره واسه شكلاتهاش.

هر دو تا رو خورد.

خنديدم.

مي دونستم دوستي من تا نداره. مي دونستم دوستي او تا داره، مثل هميشه.

خوب شد همه شكلات هام رو خوردم.

اما اون هيچكدومش رو نخورد.

حالا با يه صندوق پر از شكلات هاي نخورده، چه مي كنه؟؟؟

مي دو ني چرا وقتي مي خواهي بري تو رويا چشماتو مي بندي؟

وقتي مي خواهي گريه كني يا مي خواهي فكر كني؟

حتي وقتي مي خواهي كسي را ببوسي چشماتو مي بندي؟

چون قشنگ ترين چيزهاي اين دنيا قابل ديدن نيست

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی

آره باز ! منم همون ديوونه هميشگی

فدای مهربونيات؛ چه ميکنی باسرنوشت

دلم واست تنگ شده بود

اين نامه رو واست نوشت

حال منو اگه بخوای رنگ گلای قاليه

جای نگات بدجوری توصحن چشمام خاليه

ابرا همه پيش منن

اينجا هوا پر از غمه

از غصه هام هرچی بگم ! جون خودت بازم کمه

ديشب دلم گرفته بود

رفتم کنار آسمون

فرياد زدم يا تو بيا يا منو پيشت برسون

فدای تو؛ نميدونی

بی تو چه دردی کشيدم

حقيقتو واست بگم

به آخر خط رسيدم

رفتی و من تنها شدم

با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و

قسمت من آوارگی

روزی  دروغ به حقیقت گفت : میل داری با هم به دریا برویم و شنا

 کنیم .  حقیقت ساده لوح پذیرفت و گول خورد و ان دو با هم  به کنار

 ساحل رفتند .  وقتی  به کنار ساحل رسیدند حقیقت  لباسها یش را در

 اورد  و دروغ حیله گر لباس او را  پوشید و رفت . از ان روز همیشه

 حقیقت عریان و تلخ است اما دروغ در لباس حقیقت با ظاهری

  اراسته   نمایان میشود.