بسم الله العشق

میدونی که مال توئه... میدونی دستاش فقط تو دستای توئه... میدونی اونم دوسِت داره... میدونی شاید حتی حاضر باشه برات بمیره...

اما...

بازم یه حس غریب و بعض آلودی همیشه گوشه ی دلت هست...یه حس لطیف از دوست داشتنش که نمیدونی چیه... یه حسی مثل اینکه بخوای غریبانه پروانه ی شمع حضورش باشی و براش جون بدی... یا از بالای یه بلندی خودتو پرت کنی جلوی پاش...!!!!

حس میکنی همینم برات لذت بخشه...

میدونم مال منه. روح و جسمش مال خودمه. اما... بجائی رسیدم که “دوست دارم” براش بمیرم!

همینجوری... بی بهونه... شاید دیوونش شدم!!!